Interview met Marc Lammers hockeybondscoach van het Nederlands vrouwenhockeyteam
(Artikel, verschenen in Spits op donderdag 27 november - auteur Priscilla Godschalk)
UTRECHT
- Of bondscoach zijn van het Nederlands vrouwenhockeyteam een leuke
fulltimefunctie is? Stelde je deze vraag een jaar geleden aan Marc Lammers, dan
had hij waarschijnlijk nee gezegd of misschien vertwijfeld ja én nee
geantwoord. Binnen elf maanden tijd is dat echter veranderd in een volmondige
'ja'. ,,Ik heb weer plezier in mijn werk'', zegt hij overtuigend.
Ongeveer een jaar geleden, tijdens het WK in Perth, was dat wel anders. Lammers nam na het toernooi bewust de tijd om te overwegen of hij door zou gaan of het roer aan iemand anders zou overdragen. ,,De eerste twee jaar heb ik weinig tot geen plezier gehad in mijn werk. Misschien was ik te onzeker, maar ik ging in elk geval met tegenzin naar het veld. Ik vond dat ik te veel niet leuke beslissingen moest nemen en als ik er dan toch een nam, werd ik daarop aangevallen door allerlei mensen. Zo heb ik oud-internationals moeten laten vallen, voor wie ik veel respect heb. Daar heb ik veel moeite mee gehad. Maar ik moest een team naar mijn hand zetten. Een ploeg maken, kost veel energie. Na het WK twijfelde ik eraan of ik dit kon blijven opbrengen.'' Klus Menig coach zal het met Lammers eens zijn dat een ploeg vormen een zware, niet te onderschatten klus is. Een team onder constructie is als een onstabiel bouwwerk. De bondscoach is zowel architect als uitvoerder. Alleen als deze twee mensen goed samenwerken, ontstaat er een stabiel gebouw. Hoe pittig zo'n tweedelige functie ook is, Lammers blijkt toch de juiste man op de juiste plek. En vaak is het vervangen van oud gereedschap door nieuw onderdeel van het bouwproces.
was aangebroken om te oogsten. Ze wezen mij
erop, dat ik niet nog twee van zulke jaren voor de boeg had. Daarin hadden ze
ook gelijk. Na het WK besefte ik ook dat de ploeg er stond die ik wilde hebben.
Met discipline, passie en beleving. Ook de speelsters stonden achter mij, dus
wat wilde ik nog meer? Nadat ik de knoop heb doorgehakt om aan te blijven, heb
ik geen moment spijt gehad van mijn beslissing.''
Ook de kritiek van sommige hockeysters op de harde werkwijze van Lammers is inmiddels verdwenen. Lammers begrijpt enigszins wel waar dat in het begin vandaan kwam. ,,Kijk, als je van drie keer per week trainen naar acht gaat, begint het lichaam te protesteren. Dat is die vele arbeid niet gewend. Nu inmiddels wel; het is normaal om zoveel te trainen. Er wordt dus ook niet meer over gezeurd. Bovendien zien de meiden zelf dat het rendement oplevert. Dat maakt weer een positieve hebberigheid los. Ze willen nu zelf meer. Verder zijn ze zelfbewuster geworden. Eerst moest ik ze elke keer ervan overtuigen waarom iets goed voor ze was, nu pakken ze het zelf op.''
Hoewel het bouwwerk van Lammers steeds meer vorm krijgt, blijft er volgens de coach nog genoeg te doen. In Athene volgend jaar moet de kroon op zijn werk worden gezet. Bouten en moeren moeten extra worden aangedraaid en hier en daar moet wat versteviging worden aangebracht. Sleutelbegrip is maatwerk leveren.
Tijdens trainingen moeten records worden verbroken. Op fysiek, tactisch en technisch vlak. Dat houdt in dat de speelsters over nog meer snelheid moeten gaan beschikken, nog fitter en nog beter moeten worden dan ze nu al zijn. Momenteel zitten de vrouwen qua fitheid nu op niveau van het WK van vorig jaar. Niet slecht voor de korte voorbereiding die ze hebben gehad, maar het niveau lag van de zomer tijdens het EK bijvoorbeeld al hoger. ,,Uit tests blijkt dat de meiden niet topfit zijn, maar de oefenresultaten zijn tot nu toe wel goed'', vertelt Lammers.''
Desalniettemin is een goed resultaat van groot belang en ligt de lat zoals gewoonlijk ook weer hoog. ,,Als we vierde of laatste worden, maak ik me inderdaad zorgen'', bekent de bondscoach. ,,Er is dan geen paniek, maar misschien laat het mij wel zien dat ik iets anders moet gaan aanpakken. En natuurlijk missen we Fatima (Moreira de Melo, red.) en Minke (Booij, red.), twee speelsters van wereldniveau. Echter, als je nu wint, laat je zien dat je de beste van de wereld bent. Als je tweede of derde wordt, heb je het niet slecht gedaan. Aan de andere kant is het negatieve aspect daarvan, dat je het gevoel hebt dat je het weer net niet hebt gehaald.'' Spookbeeld Dat spookbeeld heeft een tijd lang rondgedwaald in de hoofden van de speelsters, die vaker op de tweede trede van het erepodium hebben gebivakkeerd dan op de hoogste. En dat beeld moet er nu maar eens uit van Lammers. ,,De meiden moeten leren finales te winnen. Vlak voor het EK stonden ze in de eindstrijd van het vierlandentoernooi, waar ik als coach niet bij kon zijn vanwege het ziekbed van mijn moeder. Het was de derde finale op rij die ze verloren na in 2001 de Champions Trophy en vorig jaar in Perth het WK .''
"We zijn erachter gekomen dat er een groepje van zo'n vijf speelsters was die superzenuwachtig aan een finale begonnen. Daar tegenover stond weer zo'n groepje dat veel te relaxt was. Die vonden het al prachtig dat de eindstrijd was gehaald en dat dat al de kaarsjes op de taart waren. Dat is het dus niet. Kaarsjes branden pas als je wint.''
Ook
op mentaal vlak wil Lammers zijn vrouwen nog een en ander bijspijkeren. De weg
die de coach is ingeslagen met
gemerkt dat als je te lang wacht met nabespreken, de emotie eruit is bij de
speelsters. Je vergeet dan hoe het precies was en irritaties zijn weggeëbd. Het
voordeel van snel praten is, dat je precies weet wat onder de huid leeft en dat
is ook een belangrijke functie van de bondscoach. Hij moet op de hoogte zijn van
wat er speelt en obstakels uit de weg helpen.''
,,In eerste instantie hebben we daar Bil Gillissen voor. In het begin moest iedereen daaraan wennen. Maar dat ging al snel goed. Ook voor hem geldt dat hij nu maatwerk kan gaan leveren op persoonlijk vlak. Uiteindelijk streven we ernaar dat de speelsters minder afhankelijk worden van hem en van mij. Ze moeten uit zichzelf sneller open zijn en hun mond opentrekken. Een nadeel van het werk dat Bil verricht is dat zoiets niet zo snel kan worden gerealiseerd.''
,,Ik heb nu echter het idee dat het vruchten begint af te werpen. Ik merk dat het acceptatieniveau binnen de ploeg hoger ligt dan toen ik drie jaar geleden begon. De speelsters ergeren zich minder aan elkaar, omdat ze inmiddels weten hoe iedereen in elkaar zit en hoe je daarmee moet omgaan. De een kun je wat agressiever benaderen, de ander schrik je daarmee af. Er is op dat vlak meer inzicht gekomen en dat voorkomt de nodige irritaties.'' Verlies Hoewel zijn team steeds meer naar elkaar toegroeit en het plezier bij Lammers terug is, heeft hij toch ook een heel moeilijk jaar achter de rug. De teleurstelling over de verloren WK-titel was groot en na een langdurig ziekbed overleed zijn moeder vlak voor het EK. De winst van dat toernooi en daarmee rechtstreekse plaatsing voor de Olympische Spelen was een grote troost. Veel tijd om het verlies van zijn moeder te verwerken had de ex-international nauwelijks.
,,Natuurlijk
is het een zwaar verlies geweest. Mijn moeder was mijn grootste supporter, mijn
maatje. Maar ik heb wel alles gescheiden kunnen houden. In dit geval heeft mijn
werk me er zelfs bij geholpen om over het verlies heen te komen. Ik heb het snel
een plaats kunnen geven. Dat moest ook wel met de Champions Trophy voor de deur.
Maar er heerst een goede sfeer binnen de ploeg, de meiden steunen me waar
mogelijk en dat stimuleert enorm. Thuis kan ik ook rekenen op veel begrip.
Hoewel het beter was geweest voor mijn gezin om er even tussenuit te gaan,
begreep mijn vrouw dat ik meteen moest evalueren. Dat vind ik zo knap van haar.
Karin kan zich helemaal wegcijferen, omdat ik nu eenmaal zo bezeten ben van
hockey. Ze had ook kunnen zeggen: Marc, je bent nu drie maanden weggeweest, nu
zijn wij aan de beurt. Maar ze nam genoegen met een weekeindje en dagjes weg. Na
de Champions Trophy gaan we wel even op vakantie.''
