Zonder scheidsrechter
geen wedstrijden! Er moet iemand zijn die de wedstrijd in goede banen leidt.
Die iemand is de scheidsrechter. Hij , en alleen hij, beoordeelt wat er op het
veld gebeurt en hecht daar al of niet zijn goedkeuring aan. Op het moment dat
hij het veld voor de wedstrijd betreedt, heeft hij het recht van beslissing.
Hij kan twee soorten straffen uitdelen: spelersstraffen - vrije schoppen en
strafschoppen en persoonlijks straffen - vermaning, waarschuwing en
verwijdering. De scheidsrechter kan dit laatste op twee manieren doen. De gele
kaart is waarschuwing en de rode kaart is veldverwijdering.De scheidsrechter zal
erop toezien dat niemand zonder zijn toestemming het speelveld betreedt. Dat
geldt ook voor de verzorger die zo graag een geblesseerde speler zou willen
helpen. Natuurlijk mag een trainer/coach zich niet met de leiding bemoeien.
Het is hem alleen toegestaan vanaf de zijkant of indien aanwezig vanuit de
instructiezone, aanwijzingen te geven, zolang hij dat op een beschaafde en
niet hinderlijke manier doet. Bij het amateurvoetbal kan aan personen op de
bank de gele of rode kaart worden getoond, indien zij zich 'onsportief' of
'zeer kwetsend' gedragen.
De Scheidsrechter en assistent scheidsrechters komen op correcte wijze het veld op. Zij gaan naar het midden van het veld om te tonen dat zij aan het spel deelnemen. De uitrusting van de scheidsrechter: het shirt met het embleem van de KNVB of van een afdeling, wanneer hij daarin fluit, een fluit plus een reserve-exemplaar, een muntstuk voor de toss, een stopwatch en een opschrijfboekje.
De scheidsrechter moet nooit met zijn handen aan de spelers komen. Vooral ook om geen reacties van de spelers uit te lokken. De scheidsrechter op de tweede afbeelding maakt met zijn opgestroopte mouwen en afgezakte kousen een onverzorgde en weinig geïnteresseerde indruk.
De
scheidsrechter moet niet met zijn fluit in zijn mond
lopen. Hij kan anders ongewild fluiten of in zijn fluit stikken. De scheidsrechter
hoeft niet voor ieder overtreding te fluiten. Als fluiten wel eens nadelig zou
kunnen zijn voor de partij waartegen de overtreding gemaakt werd, doet de
scheidsrechter er goed aan door te laten spelen. Voordeel geven heet
dat! Spelers en publiek moeten begrijpen dat de scheidsrechter de enige
is die dat uitmaakt en dat hij zijn beslissing zeer snel moet nemen. Er kan
wel eens iets misgaan! Het zal duidelijk zijn dat de scheidsrechter de regel
van het voordeel met veel beleid moet hanteren. Niet alleen de aard van de
wedstrijd, de soort overtreding, maar ook de plaats op het veld waar de
overtreding gemaakt werd, zijn mede bepalend voor de beslissing. In of vlak
bij het strafschopgebied zal hij voorzichtiger zijn dan ergens op het
middenveld. Daar kan hij wat meer risico nemen. Als de scheidsrechter
'voordeel geeft', maar het beoogde voordeel komt niet tot stand, mag hij
alsnog affluiten en een vrije schop toekennen. Een persoonlijke
strafvermaning, waarschuwing, verwijdering - kan dan nog wel gegeven worden.
Daartoe kan hij het spel stilleggen, maar hij kan daarmee ook wachten totdat
het spel voor een andere beslissing onderbroken wordt. In het eerste geval
wordt het spel hervat met een indirecte vrije trap. In het laatste geval wordt
het hervat met de vastgespelde hervatting, bijvoorbeeld doelschop, inworp,
directe of indirecte vrije schop etc.
Op de foto scheidsrechter Jan Wegereef tijdens PSV-Feyenoord mei 2002, Rotterdams onderonsje...?
1. De
scheidsrechter heeft altijd gelijk en al zit hij er een keer naast dan heeft
hij op dat moment toch gelijk. Deze spelregel moet spelers ingepompt worden.
Dus tijdens de training spelers hier in trainen door soms net naast de
waarheid te fluiten, de reactie van de spelers te testen en wellicht
corrigerend optreden.
