Kampioen en beste trainer van België geworden, Champions Leaque gehaald, heldenstatus verworven. Het afgelopen jaar van Joseph Gerardus Dominicus verwacht en oogverblindend de successen ook waren, de Limburger is er de man niet naar om te gaan zweven. Hij staat muurvast met beide benen op de grond. Het is nooit anders geweest. Ik heb geen behoefte me anders te gedragen dan ik ben. Mij zul je nooit met de vlag op het dak van het stadion zien staan na een overwinning. En ik vlucht ook niet de kelder in als we twee keer achter elkaar verliezen. Ik ben niet zo snel onder de indruk of in paniek. "Ook niet als de verstokte critici weer eens gaan graven om mogelijke minpunten op te diepen. Vergoossen kent de vooroordelen die rondzingen. 'De Limburger die niet weg wil uit het zuiden", koele kikker en 'softie'. Hij haalt zijn schouders op en zegt : "Mensen bekijken me maar zoals ze willen. Ik weet waar mijn kwaliteiten liggen. Het maakt me niet uit waar ik werk. Dat ik in het zuiden ben blijven hangen, is puur toeval. Mensen denken ook dat ik niet boos kan worden. Maar in de kleedkamer wil het nog wel eens voorkomen. Ik ben iemand die in alle redelijkheid dingen probeert over te brengen op spelers. Eerst vraag ik het netjes. Luisteren ze niet, dan ga ik eisen. En als het dan nog niet doordringt, wordt ik vervelend, ga ik schreeuwen. Echt ontploffen doe ik nooit. Ja, ik heb wel eens een deuk in een kachel getrapt of met een bekertje gegooid." Zijn zachtaardige uitstraling werkt meestal verkwikkend op een spelersgroep. Vergoossen is als een vader voor zijn manschappen. Altijd begaan met hun lot, maar spijkerhard als de momenten daarom vragen. Iemand die een 'acht' is maar een zeven haalt, krijgt op zijn flikker van mij."In ruim 28 trainersjaren is Vergoossen nooit veranderd. Overal ging hij hetzelfde te werk. Dat deed hij bij de amateurs van Holtum en EHC, bij de profs van VVV, MVV en Roda JC en dat doet hij nu bij Racing Genk.

- Familiedag -

Wel heeft hij zo zijn eigen methodes. Als de trainer begint bij een nieuwe club organiseert hij traditiegetrouw een familiedag. Sef Vergoossen en zijn vrouw José zetten dan de deur van hun schitterende boerderij in Aalbeek open om de spelers met aanhang en kinderen te ontvangen voor een spelletjesmiddag. De Belgische kranten stonden er vorig jaar vol van toen de selectie van Racing Genk op die aparte wijze kennismaakte met de kersverse oefenmeester. Ik vind dat helemaal niet bijzonder", vertelt Vergoossen. "Het is mijn manier om een bepaalde sfeer te creëren. Als ik ergens nieuw ben, wil ik zo snel mogelijk zicht krijgen op de speler en de persoon daarachter. Met Genk hebben we destijds eerst een bezoek gebracht aan de mijnen. 's Middags was het gedeelte bij mij thuis. Dan is er eten en drinken en vooral heel veel gezelligheid. Door mensen dingen in groepen te laten doen, kan ik een beeld vormen, spelers snel leren kennen. Hoe gedragen ze zich? Wie is er actief? Wie passief? Wie pakt zijn verantwoordelijkheid? Dat soort zaken. Samen met mijn technische staf sta ik alleen maar te kijken. Aan het einde van die dag ben ik enorm veel wijzer.

Genk loopt weg met de charismatische Vergoossen. Na zijn klinkende debuutjaar is de stemming bij de huidige nummer vier van België optimaal. Met name de Champions Leaque zorgde voor euforische weken in het Fenix-stadion. In een poule met Real Madrid, AS Roma en AEK Athene redde Racing Genk het evenwel niet. De Belgen behaalden niettemin een drietal verdienstelijke gelijke spelen. Dinsdag, als de Koninklijke op bezoek komt, doet de formatie van Vergoossen een gooi naar een Uefa Cup-ticket.

-Zuid-Europees sfeertje-

De Limburgse trainer schetst een beeld van zijn werkgever: "In Genk en omstreken wonen Italianen, Spanjaarden en Marokkanen die ooit hierheen kwamen om in de mijnen te werken en hier nu zijn blijven wonen. Bij ons komt nu de tweede en derde generatie allochtonen. Daardoor heerst in het stadion altijd een Zuid-Europees sfeertje. Racing Genk is van de supporters. Bij ons komen de jongste fans, hele gezinnen en veel vrouwen. De supporters zijn altijd al heel vroeg bij het stadion. Dan wordt er gekletst, gegeten en gedronken. Rondom het stadion staan ook allemaal frietkramen, zelfs voor de hoofdingang. Ik heb me er wel eens over verbaasd. Een frituur voor het Roda-stadion is echt ondenkbaar. Hier hoort het erbij. Vaak staan de straten bij het stadion nog vol, als ik 's nachts om twaalf uur naar huis rijdt."Ik kan er echt van genieten als ik zie dat 25.000 mensen om mij heen plezier hebben. Net zoals ik met carnaval geweldig kan genieten van al die prachtig uitgedoste feestvierders. Zelf ben ik niet zo'n carnavalsmens. Ik bekijk het van een afstand. op mijn manier, vanuit mijn eigen natuur. Ik ben redelijk nuchter in alles. Natuurlijk is het Champions Laeque- gebeuren heel bijzonder voor deze club, maar ik ben er niet onderste boven van als ik het Bernabeu binnenstap. Dat komt normaal op mij over. Ik ben ook nooit van mijn leven ergens bang voor geweest. Als ik ga kijken bij Anderlecht, of Club Brugge loop ik dwars door de supportersgroepen naar het stadion. Natuurlijk wordt er weleens wat geroepen. Ik reageer altijd met een kwinkslagen op de een of andere manier gedogen ze me dan. Ik heb nog nooit iets extreems meegemaakt."Vergoossens karakter werd gevormd in het Limburgse gehucht Hingen. Daar groeide hij op in een gezin van negen kinderen. "Ze zeggen altijd dat kinderen of sterk naar de vader of sterk naar de moeder neigen. Ik ben, als een na jongste, de enige die eigenschappen van beiden heeft. Mijn moeder was heel nuchter en voor de duvel niet bang. In de oorlog joeg ze de Duitsers weg toen die ons huis kwamen opeisen. Mijn vader was haar tegenpool. Voorzichtige man, secuur bovendien.

- Normen en waarden -

Ik heb de fijnste jeugd van iedereen gehad, kijkt de trainer terug. In Hingen waren altijd veel kinderen op straat. Met z’n allen organiseerden we voetbal- en wieler- en hardloopwedstrijden". Normen en waarden waren alles in huize Vergoossen. Het zijn begrippen die de Limburger altijd trouw is gebleven. In de tijd dat ik, opgroeide had iedereen thuis bepaalde taken. Als ik uit school kwam, moest ik eerst huiswerk maken en daarna aan de arbeid. Was alles klaar, mocht ik de straat op. In ons gezin voedde iedereen elkaar op. We kregen allemaal al vroeg een groot stuk verantwoordelijkheid. Leren delen bijvoorbeeld. Mijn moeder was daar heel slim in. Als wij een reep chocola hadden, zei ze: "als jij deelt , mag een ander als eerste kiezen’. Als ik dan oneerlijk had gedeeld, liep ik dus het risico dat dat ene grote stuk chocola aan mijn neus voorbij ging." Het was in die tijd dat Vergoossen verslingerd raakte aan wielrennen. Twee fietsende neven inspireerde hem. "Als ik in mijn allerjongste jeugd had kunnen kiezen, was ik wielrenner geworden. Maar het mocht niet.Mijn ouders waren bang dat me wat zou overkomen met al dat vallen. Voetballen vonden ze veiliger." Toch is de liefde voor het fietsen altijd gebleven. Vergoossen bezocht dit jaar de wereldkampioenschappen veldrijden en wielrennen in Zolder. Hij genoot er met volle teugen van. Thuis pakt hij nog wel eens de mountainbike uit de schuur om ermee te gaan crossen in het bos. Het is de enige ontspanning die de ‘workaholic’zichzelf gunt. Zelf ziet hij het anders: "Ik vind de ontspanning in mijn werk. Dit vak boeit mij enorm. Ik heb ook nooit de uren geteld. Als het ooit zover komt, stop ik subiet. Ik vind het mijn verantwoordelijkheid om altijd bezig te zijn. De club betaalt me toch goed?" Zelfs op zijn vakantiedagen, hooguit twintig per jaar, kan Vergoossen zijn werk niet loslaten. De beroepsernst van de trainer reist mee. "Tijdens de vakantie moet ik altijd een uur per dag met de club bezig zijn. Als ik dat niet doe, word ik onrustig. Ik zou geen vakantie hebben zonder contact met iemand van de club. Het klinkt misschien dwaas, maar het is zo. Mijn vrouw weet dat. Ze is eraan gewend. José komt zelf uit de sportwereld. Ze heeft gehandbald en is scheidsrechter geweest. Ze kan zich indenken hoe ik me voel."

- Basis -

Sef Vergoossen ademt voetbal. “Weet je, ik heb het geluk dat ik altijd de juiste mensen om mij heen had. Mensen die voor mij gingen. Of het nou bij VVV,MVV of Roda was. Ik kwam daar binnen, gooide wat ideeën op tafel, en we gingen er met z’n allen tegenaan.Als ik nu terugkijk op hetgeen ik heb bereikt, ligt mijn basis in Venlo bij VVV. De meeste dank ben ik verschuldigd aan Jeu Sprengers. Hij was destijds voorzitter en als een vader voor mij. Een bijzondere man, met unieke gaven. Toen ik daar begon, ik was net de dertig gepasseerd, dacht ik dat ik veel wist. Maar ik wist niets. Jeu corrigeerde me. Maar goed ook, anders was ik de mist in gegaan. Voetbal maakt Vergoossen dagelijks intens gelukkig. Het is altijd zo geweest en het zal wel altijd zo blijven. Toch kan hij zich een leven zonder voetbal voorstellen. Hoe onvoorstelbaar dat ook lijkt. "Ik voel mij een bevoorrecht mens", vertelt de coach met een twinkeling in zijn ogen. "Ik ben totaal onafhankelijk van alles en dat heeft helemaal niets met geld te maken. Als ik het gevoel heb dat het niet meer gaat, ben ik weg. Ik heb geen zin om ergens te werken waar geen enkele vooruitgang meer te boeken is. Daarom hoeft een club mij ook nooit te ontslaan. Ik ontsla mezelf wel. Ik ben morgen in staat andere dingen te doen. Neem ik lekker een krantenwijk".