Wordt een atleet bij een controle positief bevonden dan volgt een schorsing door de nationale bond. In de regel neemt de internationale bond die straf over. Het komt wel eens voor dat een atleet in een later stadium door de nationale bond alsnog wordt vrijgesproken maar de internationale bond de straf handhaaft. In Nederland overkwam dat de discuswerper Erik de Bruin en de sprinter Troy Douglas. Zij bleven uitgesloten van internationale wedstrijden.

Sancties

De stafmaat voor een overtreding ligt niet vast, maar de meeste bonden hanteren de richtlijn van het IOC. Die bepaalt dat op het gebruik van 'zware' stoffen (anabolen e.d.) een schorsing voor twee jaar staat en op het gebruik van 'lichte' stoffen (zoals efedrine) een schorsing voor drie maanden. Op een tweede overtreding met zware stoffen volgt een levenslange schorsing. Alleen in België, Frankrijk en Italië kan een fraudeur ook strafrechtelijk worden vervolgd.

Als de beroepsmogelijkheden binnen de nationale bonden uitgeput zijn, kan een geschorste sporter zijn onschuld nog bepleiten voor The Court of Arbitration of Sports in Lausanne. Dat geldt alleen voor 'veroordeelden' uit landen die de arbitrage van dat hof erkennen. De uitspraak is bindend.

Dopingtest

De dopingcontroles verschillen van land tot land en van bond tot bond. In Nederland worden deze verricht door DoCoNed, de Stichting Doping Controle Nederland. Sporters kunnen binnen en buiten wedstrijdverband en ook onaangekondigd aan een dopingtest onderworpen worden. DoCoNed voert de controles, dit jaar naar verwachting zeker 2500, uit in opdracht van de bonden.

In het buitenland hebben anti-dopingorganisaties doorgaans een breder mandaat waardoor zij ook zelf kunnen bepalen waar en wanneer zij in actie komen. Het NeCeDo, het Nederlands Centrum voor Dopingvraagstukken, stelt per sport vast hoeveel controles er jaarlijks minimaal moeten worden uitgevoerd. De sporter krijgt op de dag van de controle te horen dat hij is aangewezen. Weigert hij medewerking dan volgt automatisch een sanctie. Bij een dopingtest neemt de controleur een urinemonster dat in aanwezigheid van de sporter over twee flesjes wordt verdeeld. Bij het urineren is de dopingofficial aanwezig. Deze mag de sporter vragen zich te ontkleden. Dit om fraude tegen te gaan, zoals Gele Trui-drager Michel Pollentier die in 1978 pleegde. De Belg had onder zijn kleren een condoom met 'schone' urine die hij via een slangetje in het potje wilde laten lopen. Hij werd echter betrapt en moest zijn trui inleveren.

Laboratoria

De flesjes worden verzegeld en naar één van de 23 door het IOC geaccrediteerde laboratoria in de wereld gestuurd. Nederland heeft geen laboratorium met een IOC-keurmerk. Monsters uit Nederland worden onderzocht in Keulen, Gent of Los Angeles. De urinemonsters blijven in het bezit van de laboratoria die ze gebruiken voor wetenschappelijk onderzoek. Aan de hand van hun bevindingen wordt de dopinglijst aangepast.

Bij dopingcontroles wordt bijna uitsluitend gebruik gemaakt van urine. Slechts bij hoge uitzondering 'tappen' controleurs ook bloed af. Tests met urine zijn makkelijker, betrouwbaarder en ethischer, omdat in tegenstelling tot bij een bloedafname het lichaam niet hoeft te worden binnengedrongen.

WADA

De World Anti-Doping Agency, onderdeel van het IOC, coördineert de strijd tegen de doping en is verantwoordelijk voor de samenstelling van de dopinglijst. Dr. Harm Kuipers, de voormalige schaatswereldkampioen, heeft zitting in de WADA-commissie die over de lijst gaat. Regelmatig zal de commissie een nieuwe opgeschoonde lijst presenteren waarop alleen stoffen staan vermeld die zowel schadelijk als prestatiebevorderend zijn. Op de huidige lijst staan ook middelen die niet aan beide criteria voldoen.