Ik wil bij pappa wonen

---

I

Mariënheem, zaterdag 12 maart 2005 Hoi Mama!

Je vroeg me een brief te schrijven waarin ik motivatie gaf waarom ik bij m'n pa wilde wonen. Bij deze schijf ik die. Ten eerste wil ik zeggen dat ik jarenlang (tussen m'n 3de en ±8ste) bijna geen (héél weinig) contact met m'n vader gehad heb. Nu ben ik 15. Ik heb hier dus al 11 jaar gewoond. Nu vind ik dat het tijd wordt dat ik ook eens bij m'n vader ga wonen.

Ten tweede wil ik even zeggen dat ik het op zich helemaal niet erg vind dat ik om half 5 thuis moet komen, maar het lijkt er steeds weer meer op dat dit is omdat jij niet wilt dat ik te lang bij m'n vader ben. Alsof hij iets verschrikkelijks is. Eerst was de smoes dat het (vorig jaar, of was het nou al 2 jaar terug?) iets minder ging met m'n cijfers. Toen ik toen om half 5 al thuis moest komen kwam ik bij m'n pa al helemáál niet aan huiswerk toe, maar goed… . Het volgende jaar (dit jaar dus) was het wel weer gewoon om 5 uur, maar even later was het gedurende enkele weken om kwart voor 5 al donker dus moest ik om half 5 al thuiskomen en nu is het pas om kwart voor 7 donker, maar ik moet nog steeds (tot dinsdag dan…) om half 5 thuiskomen. Op zich niets mis mee, maar als ik dan even om praktische redenen iets later thuis kom, wordt dat meteen weer in verband gebracht met de 'slechtheid' van mijn vader. Hier kan ik niet tegen. Als ik dan ook nog ter liefdadigheid even een doos kleertjes van mezelf toen ik klein was meeneem, is het al helemáál verkeerd en krijg ik weer gigantische ruzie.

Ten derde wil ik doelen op de gigantische 'uitspattingen' die vooral Caspar altijd heeft, als er een heel klein onschuldig voorvalletje heeft plaatsgevonden. Ik kan niet tegen al die preken die inhoudelijk alleen maar er op ingericht zijn mijn vader te diskwalificeren. Met die voorvallen bedoel ik bijvoorbeeld de voorvallen van toen we in Roermond waren (in het huis van Marion), toen Caspar alleen maar mijn telefoon gehoord had… (wat 'natuurlijk' meteen weer in verband gebracht werd met de slechtheid van m'n vader) en het voorval van in de zomervakantie van 2003 (met Ivo, je weet wel, toen die badkamerdeur er aan moest geloven…). Op dat moment heb ik gedacht dat ik eigenlijk niet meer langer volhield in een huis met een dusdanige sfeer en heb ik besloten dat als er nog eens zo'n voorval zou plaatsvinden, ik het helemáál zat was. Ik ben het nu dus ook meer dan zat hier (of eigenlijk… ik ben de extreme diskwalificatie van m'n vader door Caspar zat).

Wel wil ik nog even benadrukken dat mijn grootste motivatie om hier nog te blijven wonen is geweest dat ik graag Marleen wilde zien opgroeien. Niet dat ik dit nu niet meer wil of zo, integendeel, maar door bovenstaande redenen heb ik toch besloten dat ik hier niet langer wil blijven wonen.

Ik hoop ook dat je beseft hoe veel verdriet het mij (en ook zeker mijn vader) gedaan heeft dat ik, zoals ik bovenaan deze brief ook al vermeld heb, een enorm groot gedeelte van mijn jeugd gewoon geen vader heb gehad. Eerlijk gezegd betwijfel ik of je jezelf dit wel realiseert en ook of je jezelf dit wel ooit kunt realiseren aangezien jou vader er je hele jeugd is geweest. Hopelijk heb ik hierbij voldoende geantwoord op je vraag.

Groetjes, Desiree

P.s.: Ik wil trouwens niet dat je nu verdrietig gaat worden omdat het lijkt alsof je al die 11 jaar een slechte moeder bent geweest en dat ik ondankbaar ben, want dat is een totale misvatting. Ook wil ik zoals ik al eerder gezegd heb nog altijd in goede harmonie een goed contact blijven houden en dus heel veel weekenden langskomen en misschien soms ook wel doordeweeks.